Τρίτη 19 Ιουνίου 2012

30.Πάνω στα ερείπια της μυθικής πόλης Ευρυνόη.





Το χωριό Πολυθέα είναι κτισμένο πάνω στα ερείπια της μυθικής πόλης Ευρυνόη,που κατά την μυθολογία την κατοικούσαν  άνθρωποι σοφοί και δημιουργικοί, προστατευόμενοι της θεάς Αθηνάς. Καλύπτει το ΝΑ μέρος της λίμνης και φθάνει μέχρι το παλαιό δρυοδάσος, που όπως λένε οι γιαγιάδες στις ιστορίες τους  προέρχεται από τα χρόνια των δράκων.Από το χωριό φεύγουν δυο μονοπάτια, το ένα  οδηγεί στο  ξέφωτο που βρίσκεται το μικρό ξωκκλήσι  και  το άλλο περνά  από τα ριζά του χωριού και συναντά  το παλιό λιθόστρωτο.




Ανηφορίζει μέσα από το πυκνό δρυοδάσος και ξεχασμένο από το χρόνο χάνεται κάτω από τα στρώματα των φύλλων και τα πεσμένα κλαριά .Στο τέλος της πλαγιάς ,το φως του ήλιου  είναι τόσο δυνατό που διαλύει τα σχήματα και ενώνει γη και ουρανό ,μαθητές και δασκάλους!!!





Εδώ η ιστόρηση ολοκληρώθηκε, τα παιδιά βλέποντας τη ζωγραφιά μπορεί να ονειρεύονται αυτό που δεν μπορούν να ζήσουν και η δάσκαλοι να φωτίζονται για να μπορούν να συνεχίζουν.
Ευχαριστώ για το χρόνο σας.






Τετάρτη 13 Ιουνίου 2012

29.Η πηγή της Γνώσης και η Πολυθέα

Η θέα από το σπιτάκι της  λίμνης χαρίζει στον οδοιπόρο ομορφιά και γαλήνη.
Το μονοπάτι προς το χωριό περνά από την πηγή Γνώση.Χρόνια καθισμένη στη ρίζα του πλατάνου ,δροσίζει τους διαβάτες και ακούει τις ιστορίες τους.




Παρασκευή 8 Ιουνίου 2012

Τρίτη 5 Ιουνίου 2012

27.Η διαδρομή γίνεται ανηφορική

Το μονοπάτι αφήνει πίσω του τα ανθισμένα λιβάδια περνά μέσα από ελαιώνες και ανηφορίζει .Το τοπίο αλλάζει, το πράσινο δίνει τη θέση του στις ώχρες και τα λαδιά ενώ τα  επιβλητικά βράχια υψώνονται προς τον ουρανό.







Σάββατο 2 Ιουνίου 2012

26.H ιστόρηση αναμνήσεων πάνω σε ένα τοίχο.

Μετά τις ιστορίες των παλιών ας δούμε και μια σύγχρονη αφήγηση, μια σημερινή διαδρομή.

...μια φορά και ένα καιρό,πριν ένα χρόνο περίπου, συζητήσαμε με τη Βασιλική τι θάθελε να αφήσουμε στο σχολείο όταν τελειώσει.Ένα μικρό ευχαριστώ, δείγμα ευγνωμοσύνης προς τους δασκάλους και το σχολείο που μας φιλοξένησε αυτά τα 6 σημαντικά χρόνια της ζωής μας.Πρότεινε μια ζωγραφιά στον τοίχο του σχολείου.Η ιδέα άρεσε στο σχολείο ,έγινε η προετοιμασία του τοίχου και το έργο άρχισε τον Οκτώβριο του 2011,εννέα μήνες περίπου πριν.Αυτό που είχε πράγματι ενδιαφέρον ήταν ότι τα παιδιά παρακολουθούσαν όλη τη διαδικασία,από τη σχεδίαση ,την αφήγηση έως και την ολοκλήρωση.
  Υπήρχαν 'ομως φορές που ήθελα ησυχία και δούλευα όταν το σχολείο ήταν κλειστό.
Είχα στη διάθεσή μου ένα τοίχο 50 τ.μ. περίπου στο πλάι της σκάλας που ανεβαίνει πάνω, συν τα πλατώματα.Το θέμα θα ξεκίναγε από το ισόγειο και θα ιστορούσε μία όμορφη ανοιξιάτικη μέρα σε ένα ανθισμένο αγρό, δίπλα σε δροσερό ποταμάκι.
  Η αφήγηση ξεκίνησε αχνά και τελείωσε αφομοιωμένη από το φως (,πραγματικό η αισθαντικό), μετά 9 μήνες δουλειάς.










Κυριακή 27 Μαΐου 2012

25 .Γύρω από την εστία

Οι δουλειές της μέρας είχαν τελειώσει όταν τα πρώτα αστέρια φάνηκαν στον ουρανό και οι βοηθοί τακτοποίησαν το χώρο γύρω από τη φωτιά για να κάτσουν και να  κουβεντιάσουν. Ο ταξιδευτής τους εξήγησε το λόγο για τον οποίο βρισκόταν εκεί και ζήτησε από τον τεχνίτη να διηγηθεί ιστορίες του τόπου, παλιές αλλά και καθημερινές, από την ζωή στα εργαστήρια του όρμου.
 Έτσι λοιπόν μίλησε για τη συνεργασία του με τον κεραμίστα, που τον βοηθούσε να φτιάξει και να ψήσει στο καμίνι του τα διπλά καλούπια, για τον λιθοξόο που του σκάλιζε ανοιχτές μήτρες στην πέτρα, αλλά και για τις απαιτήσεις του για σκληρότερα και πιο αιχμηρά καλέμια. Τέλος για τον ξυλουργό που έφτιαχναν μαζί λαβές και στειλεούς για εγχειρίδια και εργαλεία. Επίσης αναφέρθηκε στους ταξιδευτές που πέρναγαν από το νησί και τους μετέδιδαν γνώσεις που αποκτούσαν σε άλλους τόπους, μακρινούς.
  Η φωτιά στην εστία πια αργόσβηνε, ο πολικός αστέρας έλαμπε στο βορινό ουρανό και ο αφηγητής πρότεινε στον φιλοξενούμενό του να διανυκτερεύσει μαζί τους και να  του δείξει την μέρα που  ερχόταν τα καλούπια του και το  νέο εργαλείο που είχαν ξεκινήσει να φτιάχνουν μαζί με τον ξυλουργό.

Παρασκευή 11 Μαΐου 2012

24.Το εργαστήρι του όρμου

Ήταν λίγο πριν τη δύση του ήλιου, όταν ο ταξιδευτής άρχισε να βαδίζει το πάνω μονοπάτι του οικισμού που οδηγούσε στο εργαστήριο του μεταλλουργού. Μετά από μικρή πορεία έφτασε στο εργαστήρι. Το  τελευταίο φως της μέρας έμπαινε από το μικρό δυτικό παράθυρο, φωτίζοντας αχνά το εσωτερικό του. Ήταν λίγο χωμένο στο χώμα για να έχει προστασία από τους δυνατούς βοριάδες. Κτισμένο από πελεκημένες πέτρες, είχε στέγη που σχηματιζόταν πάνω σε χοντρούς κορμούς δένδρων. Τα ξύλα είχαν από πάνω τους ένα παχύ στρώμα από  ξερό χώμα και χόρτα. O χώρος της φωτιάς βρισκόταν μπροστά και λίγο πιο έξω από το εργαστήρι. Μεγάλες πέτρες, τοποθετημένες η μία πάνω στην άλλη, σχημάτιζαν ένα κύκλο και σε κάποια κενά στη βάση του ήταν τοποθετημένα τα κεραμικά επιστόμια των φυσερών. Στον γύρω χώρο υπήρχαν σκόρπια καλούπια, μονά, διπλά ,κεραμικά και λίθινα αλλά και χυτευμένα εργαλεία και εγχειρίδια. Κοντά σχετικά στη φωτιά υπήρχαν, ένας μικρός, μεταλλικός, όγκος σε σχήμα παραλληλόγραμμης πέτρας και μία μεγάλη επίπεδη στο πάνω της μέρος πέτρα, που χρησίμευαν για αμόνια. Πάνω στην πέτρα ήταν ακουμπισμένο ένα βαρύ σφυρί, με χάλκινη κεφαλή και στηριγμένα στο πλάι, χυτευμένα εγχειρίδια και σμίλες που χρειάζονταν σφυρηλάτηση.